سيصد آيه در قرآن در شان علي(ع)

حافظ ابونعيم اصفهاني ما نزل من القرآن في علي و حافظ ابو بکر شيرازي نزول القرآن في علي و حافظ ابوبکر شيرازي نزول القرآن في علي، امام ثعلي و جلال الدين سيوطي و طبري و امام فخر رازي و اکابر علماي اهل سنت مانند ابن کثير و مسلم و حاکم و ترمذي و نسائي و ابن ماجه و ابي داود و احمد بن حنبل و غيرهم حتي ابن حجر متعصب در صواعق آيات قرآنيه اي را که در شان حضرت علي(ع) نازل گرديده ضبط نموده اند. بعضي از علماي اهل سنت مانند طبراني و محمد بن يوسف گنجي شافعي در اول باب 62 مسنداً از ابن عباس و محدث شام در تاريخ کبير خود و ديگران تا سيصد آيه از قرآن را درباره آن حضرت ثبت نموده اند.
امام محمد بن ادريس شافعي مي گويد من تعجب مي کنم از حال علي(ع) چه آن که دشمنان آن حضرت (از امويها و نواصب و خوارج) از بغض و کينه فضايل آن حضرت را نقل نمي کنند. دوستان علي هم از ترس و تقيه خودداري از ذکر مناقب مي نمايند مع ذلک تمام کتاب ها پر است از فضائل و مناقب آن حضرت که نُقل تمام مجالس است.
فقيه و مفتي عراقين محدث شام محمد بن يوسف گنجي شافعي در باب 23 کفايت الطالب ضمن نقل حديث تشبيه که رسول خدا(ص) علي را شبيه انبياء قرار داده گويد اين که علي را شبيه به نوح در حکم و حکمت قرار داده براي اين است که انه(ع) "کان شديداً علي الکافرين روفا بالمومنين کما وصفه الله تعالي في القرآن بقوله و الذين معه اشداء علي الکفار رحماء بينهم" يعني "به درستي که علي(ع) بر کفار شديدالعمل و بر مومنين روف و مهربان بود هم چنانکه خدا در قرآن او را وصف نموده به اين آيه که علي چون هميشه با پيغمبر بوده بر کفار شديدالعمل و بر مومنين روف بوده"
و اما اين که اهل سنت مي گويند و الذين معه درباره ابي بکر است به دليل آن که چند روزي در غار خدمت رسول اکرم(ص) بوده است با آن که رسول خدا(ص) براي جلوگيري از پيش آمدهايي اورا با خود بردند، بر فرض تسليم که بگوييم مخصوصا حضرت او را با خود بردند آيا چنين مسافري که چند روزي در مسافرت با آن حضرت بوده مقامش برابري مي کند با کسي که از اوايل عمر با رسول اکرم(ص) و در تحت تعليم و تربيت آن حضرت بوده.
اگر با ديده انصاف و حقيقت توجه کنيد خواهيد تصديق نمود که مولانا علي(ع) در اين خصيصه اولي از ابي بکر و تمام مسلمين است که مشمول اين آيه واقع شود.
زيرا از حين طفوليت با رسول اکرم(ص) و در تحت تربيت آن حضرت نمو نموده مخصوصاً از اول بعثت جز علي(ع) ديگري با آن حضرت نبوده. روزي علي(ع) با پيغمبر بود که ابي بکر و عمر و عثمان و ابوسفيان و معاويه و تمام مسلمين منحرف از دين توحيد و غرق در بت پرستي بودند.
و اما در اثبات آن که آيه ليلة الهجرة در شان حضرت علي(ع) وارد شده:
چنانچه موثقين از اکابر علماي اهل سنت در تفاسير و کتب معتبره خود اين منقبت بزرگ را نقل نموده اند از قبيل ابن سبع مغربي در شفاء الصدور و طبراني در اوسط و کبير ابن اثير در ص 25 جلد چهارم اسد الغابه و نورالدين بن صباغ مالکي در ص 33 فصول المهمه في معرفة الائمه و ابواسحق ثعلبي و فاضل نيشابوري و امام فخر رازي و جلال الد ين سيوطي در تافسيرشان و حافظ ابونعيم اصفهاني محدث معروف شافعي در ما نزل القرآن في علي و خطيب خوارزمي در مناقب و شيخ الاسلام ابراهيم بن محمد حمويني در فرائد و محمد بن يوسف گنجي شافعي در باب 62 کفايت الطالب و امام احمد حنبل در مسند و محمد بن جرير بطرق مختلفه و ابن هشام در سيرة النبي و حافظ محدث ش ام در اربعين طوال و امام غزالي در ص 223 جلد سوم احياء العلوم و ابوالسعادات در فضائل العترة الطاهرة و ابن ابي الحديد در شرح نهج البلاغه و سبط ابن جوزي در ص 21 تذکرة خواص الامه و ديگران از اکابر علماء اهل سنت به عبارات و الفاظ مختلفه ما حصل مقصود را نقل نموده اند و شيخ سليمان بلخي حنفي در باب 21 ينابيع المودة از بسياري از علماء آورده اند که چون رسول اکرم(ص) به امر پروردگار اعلي عازم مد ينه منوره شد در ليلة الهجرة اميرالمومنين علي(ع) را امر فرمود که برد خضرمي سبزي که در شب ها من بر خود مي پيچم بر خود بپوش و در بستر و رختخواب من بخواب پس علي به جاي آن حضرت خوابيد و برد خضرمي سبز را به سر کشيد تا کفار اطراف خانه نفهمند که علي(ع) در بستر است تا رسول خدا به سلامت تشريف بردند.
از حضرت حق خطاب رسيد به جبرئيل و ميکائيل که من در ميان شما برادري قرار دادم و عمر يکي از شما قطعاً از عمر ديگري بيشتر است کدام يک از شما حاضريد آن زيادتي عمرتان را که نمي دانيد به ديگري ببخشيد عرض کردند امر است يا اختيار خطاب رسيد امري نيست مختاريد هيچ يک حاضر نشدند با اراده و اختيار زيادتي عمر خود را به ديگري واگذار نمايند خطاب رسيد "اني آخيت بين علي وليي و محمد نبيي فآثر علي حياته للنبي فرقد علي فراش النبي يقيه بمهجته اهبطا الي الاض و احفظاه من عدوه" يعني"به درستي که من بين علي ولي خودم و محمد پيغمبر خود برادري قرار دادم پس علي زندگاني خود را ايثار و فداي حيات و زندگاني پيغمبر نمود و در فراش و بستر او خوابيد برويد به زمين و او را از شر دشمنانش حفظ نماييد"
پس به زمين آمدند جبرئيل بالاي سر ميکائيل نزد پاهاي آن حضرت نشستند جبرئيل مي گفت "بخ بخ من مثلک يا بن ابيطالب و الله عز و جل يباهي بک الملائکة" يعني"به به کيست مثل و مانند تو اي پسر ابوطالب که خداي عز و جل به وجود تو به ملائکه مباهات مي نمايد"
آنگاه نازل گرديد بر خاتم الانبياء(ص) آيه 203 سوره 2 (بقره) "و من الناس من يشري نفسه ابتغاء مرضات الله و الله روف بالعباد" يعني"بعضي از مردانند (يعني علي(ع)) که از جان خود در راه رضاي خدا در گذرند و خدا دوستدار چنين بندگانست"
آيا افضليت براي آن کس است که در مسافرت چند روزي با حزن و غم و اندوه با پيغمبر بوده يا براي آن کس که در همان شب جان بازي نموده و با قدرت و شجاعت و مسرت عالما عامدا نفس خود را فداي رسول الله(ص) نموده تا آن حضرت به سلامت برود پروردگار عالميان به ملائکه روحاني به وجود او مباهات نموده و مستقلاً آيه اي در مد ح او نازل فرموده است.
چنانچه علماي بزرگ اهل سنت به مختصر دقت و توجهي در مقابل معاندين لجوج از روي انصاف تصديق نموده اند که علي(ع) افضل از ابي بکر بوده و خوابيدن علي در بستر رسول الله به مراتب بهتر و بالاتر از مصاحبت ابي بکر در غار بوده است.

+ نوشته شده در  ساعت   توسط محمد نادری  | 

صفحه نخست

لوگوی دوستان

پروفايل من